مدیریت دانش در سازمانهای تکنولوژی محور

*ديويد اسكايرم (1999)، يكي از نويسندگان معتبر حوزه مديريت دانش، ميگويد بيشتر برنامههاي مديريت دانش، بر هفت مرحله استراتژيك ذيل تمركز دارند:

1- دانش مشتري: حياتيترين دانش در بيشتر سازمانها

2- دانش در فرايندها: بهكارگيري بهترين دانستهها در حال انجام دادن وظايف

3- دانش در محصولات و خدمات: راهحلهاي هوشمندانه براساس نيازهاي مشتريان

4- دانش افراد: پرورش و كنترل قدرت ذهني كه ارزشمندترين سرمايه است.

5- حافظه سازماني: اتصال به دروس گذشته يا هر جاي ديگري در سازمان

6- دانش در ارتباطات: دانش فردي عميق كه همكاري موفقيتآميز را پشتيباني ميكند.

7- داراييهاي دانش: اندازهگيري و مديريت سرمايه فكري شما

چالش های پیش روی مدیریت دانش

*اساسيترين چالشهاي مديريت دانش، توليد دانش نيست بلكه تصرف دانش و اشاعه آن است. براستي دانشي كه اشاعه داده نشود، ارزش بسيار محدودي براي سازمان دارد.

*روش سنتي اشاعه و توليد دانش، گفتوگوهاي رو در رو بود، اما امروزه كه سازمانها و شركتها به سوي جهاني شدن حركت كرده و شكل مجازي پيدا ميكنند، روشهاي سنتي بسيار كند و غيرمؤثر هستند. بنابراين، لزوماً بايد از تكنولوژي براي گردش دانش سود جست.

*يكي از ديگر چالشهاي واقعي مديريت دانش، تدوين تجربيات و عقايد كاركنان به صورتي قابل استفاده براي ديگران است.

همسو سازی مدیریت دانش با راهبردهای سازمان

روند توليد دانش در سازمانها به اعتقاد نوناكا، از چهار عمل زير پيروي ميكند:

1. از ضمني به ضمني: زماني اتفاق ميافتد كه افراد در ارتباطات رو در رو به تبادل دانش ميپردازند.

2. از صريح به صريح: توليد دانش جديد با تركيب دانشهاي موجود است. مثلاً، مدير امور مالي يك سازمان، اطلاعات مالي قسمتهاي مختلف سازمان را گردآوري كرده و براساس آنها، گزارش مالي ارائه ميدهد.

3. از ضمني به صريح: تدوين تجربيات، عقايد، نظرات كاركنان به طوري كه توسط ديگران قابل استفاده باشد.

4. از صريح به ضمني: وقتي اتفاق ميافتد كه دانش صريح در كاركنان دروني شده و باعث گسترش و توسعه دانش شخصي آنان ميشود.